Vanderkloof is ‘n versteekte skat, ‘n goed bewaarde geheim op die grens tussen die Karoo en die Vrystaat. Dis ‘n pragtige klein oase langs die dam, met net genoeg winkeltjies om almal gelukkig te hou. Daar is geen nywerhede en geen deurverkeer nie – die enigste pad in is ook die enigste pad uit. Die perfekte halfwegstop tussen die Kaap en Gauteng, met minder as 5% van die N1 se verkeer, en ‘n pragtige landskap weerskante van die heel goeie pad. (Ry vanaf Beaufort-Wes deur Victoria-Wes, Britstown, De Aar en Philipstown, of vanaf Bloemfontein verby Petrusburg, Koffiefontein en Luckhoff.)

By Pride Rock is ons gul ontvang deur Rika, Erny, Landie en Rosemarie. Laasgenoemde twee se dogtertjies en Helena het eensklaps maatjies geword en ure lank baljaar. Ons het vir twee dae lekker voor die kaggelvuur gekuier, rooiwyn gedrink, heerlik geëet, gelag en gesels, en wanneer ons alleen wou wees, het hul ons ons privaatheid gegun. Ons beveel Pride Rock by almal aan.

Donderdagoggend het ons goed uitgerus en met verfrisde gestelle in die bittere koue afskeid geneem en pad gevat na Bloemfontein. Ons het weer gestop vir brekfis in Koffiefontein (hierdie slag net een Irish elk, dankie), en so teen 3uur het ons die Rosestad binnegesuiker.Ons het gaan inboek in ‘n gerieflike gesinsuite by Lakewood Lodge, skuins oorkant die Loch Logan winkel- en restaurantkompleks. My girls was gans tevrede met hul lot. Die aand het ek, Oom Ollie, Oom PG en Pietman die eerste van ons drie shows in ‘n klein teater by die Laerskool Eunice gedoen. ‘n Groot sukses. Ons het my gals gaan oplaai en almal heerlik gaan eet in Butcher Brothers, met ons ou pelle Natie en Michelle Botes ook in die geselskap.

Die volgende oggend 11uur het ons weer ‘n show gehad, ook baie lekker. Lanelle het Helena fliek toe gevat (Ice Age 3). Agterna het ons almal middagete gaan eet in die Mexican in 2de Laan. Lanelle en Oom Ollie het gesmul aan hul Steak Tartare. Later die middag is ek en my meisies oor na die patologie-praktyk waar ons ou vriendin Vicky Kleinhans werksaam is. Vicky het gereël dat ek vir toetse kan kom – ek het nie minder nie as vyf festering bosluisbyte saamgebring uit die Bosveld. Vroeer die week het ek al die simptome van bosluiskoors getoon: klierpyne, lyfseer, hoofpyn, en so aan. Al die toetse was egter negatief, so ek was voorlopig skoon. Ek dink daai bosluis het na die tweede sluk Jagermeister sy mojo verloor. Die aand het ons in die ysige koue lekker steaks gebraai by Vicky en Christo, en al ons sorge was daarmee heen.

Die volgende middag se show was ewe lekker. Ek en Pietman was agterna mortified om te sien hoe die WP die game op Loftus weggooi. Ons het ons woede gaan besweer by Seven on Kellner, saam met Natie en Michelle, en my meisies, natuurlik. Later het Oom Ollie-hulle ook by ons aangesluit. ‘n Heerlike aand, en ‘n gepaste einde aan ‘n lekker fees. Ek, Lanelle, Pietman en Oom Ollie het finaal closure gaan kry in ons Noltes se hotelsuite, met die laaste inhoud van Olla se sakfles. Bou jy nou ‘n boereorkes.

Sondagoggend het ons die bakkie gelaai en begin aanstoot in die rigting van die Kaap. Ons kon teen hierdie tyd nie meer wag om Robert te sien nie.

Ons moes teen wil en dank maar op die N1 bly. Ons het afgesien van ons aanvanklike plan om dit rustig te vat en oor te slaap in Hanover, en deurgedruk tot in Prins Albert. Daar het ons oornag in die baie lekker Laslap selfsorghuis (gaan Google en bly gerus oor, dis gerieflik en skoon en stil, jy sal amper uitpaas van al die vars lug, en jy kan braai in die kombuis). Ons het gaan lamskerrie eet in die vriendelike Swartberg Hotel, ook die lekkerste patat-en-peer sop geniet, en diep-diep gaan slaap.

Die volgende oggend het ons gesukkel om weg te kom. Daar’s iets magneties aan hierdie plek, en ons hou aan terugkeer…

Na nog sowat drie ure op die pad is ons deur die beeldskone Boland tot by ons basis in Somerset-Wes. Ons was heel verbaas oor hoe warm dit was (vergeleke met die bibber-Vrystaat) en het die sonskyn ingedrink. Ons het ons reis-skatte uitgepak en behaaglik opgekrul met ‘n paar DVD’s, en uitgesien na ons hereniging met Robert die volgende dag.

Die volgende middag na skool is die blye weersiens gevier met sushi en oesters. Ons het drukkies en stories uitgeruil en gelag en gekuier, soos net ons kan. Ons het vir hom ‘n cool swart Zimbabwe T-shirt gegee, en ek en hy het elkeen ons nuwe buddy-tokens om ons nekke gehang: ‘n luiperdnael aan ‘n leerstring. Mens moet hulle nie groot wens nie, maar wragtig, ek kan nie wag dat hy saam met ons kan pad vat nie. Hy kry juis einde Desember sy leerlinglisensie…

Baie dankie aan almal wat betrokke was by die sukses en voorspoed en goeie tye op hierdie afgelope been van ons Eindelose Reis. Ons wens julle net die beste toe en hoop om die vriendskapsvure vir altyd te laat brand. Ons kom weer!

Soos daai dronk oom vir Gerald gesê het: “Hy’s ‘n lekker game as jy hom ken, hoor.”

Ons het Stellaland met die R34 uitgery, rigting Schweizer-Reneke. By Bloemhof het ons eers weer die N12 getakel (padwerke, padwerke, padwerke), en genadiglik by Christiana weer die hoofroete verlaat. Christiana is ‘n vriendelike, oulike dorpie op die Vaalrivier. Ek het trouens die Protea Hotel vroeer die dag gebel oor akkommodasie, maar hul tariewe het ons karretjiemense nie gepas nie. Nogal jammer. Vanaf die brug oor die rivier het ons talle heerlike oewer-blyplekke gewaar. Ek is seker ons sou lekker hier kon bly. Ons tiek hom vir die toekoms.

Op pad op die R708 na Hertzogville het die werklikheid by ons begin deurskemer dat dit nog vrek ver is tot by Vanderkloof – aansienlik meer as 300km, en dit was reeds laatmiddag. Ons was nie lus om in die donker te ry en rigting te soek nie. By Hertzogville swaai ons af op die R59 na die R64, die Boshof-Dealesville pad. By die munisipaliteit op Dealesville gaan doen ek navraag of die pad na Petrusburg al geteer is. ‘Not yet’, seg die mama. Oukei, so daar is dus nie ‘n kortpad na Vanderkloof nie. Ek vra uit of die warmwaterbronne by Florisbad ‘n oord is waar mens kan oornag. ‘Yes.’

Siedaar, ons dilemma is opgelos. Ons stel ons ‘n lekker warm swawelbad voor, met al die oord-geriewe, en ‘n knus chalet op die koop toe. Ons dink geriefshalwe nie aan die tariewe nie. ‘n Ent verder draai ons by die ‘Florisbad’ bordjie links af en takel die stamperige grondpad. Die son begin water trek. Na sowat 20km bereik ons ‘n T-aansluiting, sonder enige aanwysingsborde. Ek sien ‘n bakkie in ‘n ent verder links teen die bult op ry en ons sit hom agterna. By nog ‘n T-aansluiting haal ons hom in. Drie oorblufte Sotho-mans beduie by navraag dat ons sommer vlak by Florisbad is. Ons volg hul aanwysings en beland uiteindelik voor ‘n hek met ‘n kennisgewing: ‘No entry. Research Centre. Closed to the public.’ Verbrands.

Druipstert piekel ons terug tot op die teerpad. Bloemfontein, hier kom ons. Ons draai by die Krugersdrif-dam in, maar die’s net geskik vir pieknieks. Dit blyk dat ons teen al ons wense in maar Bloemfontein sal moet oorweeg vir onderdak. Ons wou juis nie in die stad gaan bly nie, en boonop sou al die lekker plekke wat ek ken, beset wees agv die Kunstefees.

Vlak voor die stad sien ons ‘n groot Lodge sommer langs die pad. Ons draai in en een-twee-drie is ons bespreek in ‘n ‘cabin’, teen ‘n uiters billike tarief, daar’s ‘n wasgoeddiens en ‘n restaurant, en ons is sommer verlig en vrolik. O, wee. Die cabin is toe so ‘n glorified Wendy-huis, die aircon blaas antieke walms tweedehandse sigaretrook, trokke en karre dreun tien meter van ons af op die snelweg verby. Daar’s sigaret-brandmerke in die wasbak, en die beddegoed ruik na laasnag se lorriedrywers. My girls was ontevrede, en ek was ook minder opgewonde as so flussies. Daar was nie ‘n manier dat ons vir drie volle dae hier sou kon Survivor speel nie, so tussen die troppie mak springbokke en die twee llamas wat oor die stoeprelings kom loer het (darem cute, gee ek toe). Ek sit toe maar weer af na ontvangs en verneem oor upgrades, maar helaas – vir ‘n klein bietjie beter betaal jy dubbeld soveel. Ek kanselleer daar en dan die volgende twee aande. Ons pak die gate in die houtvloer met stukke leiklip toe (crawlies? creepies?) en slaap nie lekker nie. Vroeg die volgende oggend boek ons uit en laat spaander in die rigting van Vanderkloof.

By die Haldonweg-oorbrug swaai ons regs oor die N1, rigting Petrusburg/Kimberley (N8). By Petrusburg draai ons links af op die R48 na Koffiefontein. Sedert ons laaste besoek aan hierdie geweste het ek nog ‘n ongedane sakie – die opspoor van Etienne Leroux se plaas, ‘Ja-Nee’. En wragtig, daar kry ons hom, reg langs die pad, enkele meters van waar ons laas moes wegswaai in die rigting van Jacobsdal. Die plaas behoort nou aan ‘n Schreuder, aldus die uithangbord. Nietemin, ons het gestop en ‘n paar kiekies geneem, en dit was vir my ‘n spesiale oomblik.

Ons het besluit om ‘n brekfisplekkie te gaan soek op Koffiefontein. By die ingang na die dorp het die koffiekan-koppie-en-piering fonteintjie actually gewerk. Toe ons laas hier was, was dit nie die geval nie. Baie cute. Ons ry verder die dorpie binne en spoor ‘n lekker plek, die Kos Kaia, op. Ter wille van die spangees, asook vanwee die feit dat ons immers op Koffiefontein was, en weens die koue, besluit ons op ietsie spesiaals – Irish coffees. Heeeerlik, hoor. Nes die brekfis. Helena het gesmul aan haar pannekoek. Ek en Lanelle was so vredig en tevrede dat ons elkeen sommer nog ‘n Irish genuttig het.

Skuins op in die straat het ons op uitnodiging by Chris Pienaar se snuisterywinkel ‘Try-itsi’ ‘n draai gaan gooi. Ons is oorlaai met geskenke – sjokolade, peanuts en ander swieties, heerlike pitabroodjies vir die pad, ‘n orgideeplant vir Lanelle, en selfs ‘n Koffiefontein-asbak! Ek begin sommer weer rook. Daar in sy winkel spot ek toe ook ‘n ou WEM Copicat Echo Chamber, een van daai ouskool tape-loop kitaareffekte. Hendrix en Clapton en al daai manne het hulle ook gebruik – die voorloper van vandag se digitale ‘delay’ en ‘reverb’. Toe ek ‘n laaitie was, het ons ook so een in ons eerste band gehad, ge’leen’ by een van die ouens se ouer broer. Chris s’n was ongelukkig nie te koop nie.

Ons besoek aan Koffiefontein was uiters aangenaam. Die twee vernaamste aspekte van wat ons met ons reise deur die platteland begin opmerk het, was hier ook aanwesig. Eerstens was daar die oopheid en die vriendelikheid van die inwoners; ‘n begeerte om hul plek met jou te deel en jou te laat wil weggaan met die gevoel dat hul dorp spesiaal en besonders is – wat inderdaad hier die geval was. Tweedens is daar daai knaende gewaarwording van die verval; die gebrek aan onderhoud en restourasie aan al die pragtige ou geboutjies en straatjies en openbare ruimtes, die afskeep van ‘n tradisieryke verlede, die gevoel dat soveel geleenthede verspeel word om toerisme en dorpstrots te bevorder en werk te skep, en die wanhopige suspisie dat daar ‘n mate van asprisgeit en meegaande onbevoegdheid betrokke is. En ‘n gevolglike bitterheid by almal. Wat ‘n jammerte.

Ewenwel. Ons is met verwarmde gemoedere weg uit Koffiefontein, en dit was nie net die Irishes nie. Ek wil hier kom sing. Dit het ook gehelp dat ek op die rand van die dorp ‘n ou silwer Ford Fairlane uit die hoek van my oog gespot het.

Ons is verby Luckhoff en oor die damwal by Vanderkloof, en laatmiddag het ons gestop voor die Pride Rock gastehuis, waar ons twee salige dae sou deurbring.

Dit was ‘n breeze deur die Botswana-kant, met vriendelike, doeltreffende beamptes wat ons sonder moeite prosesseer en deurlaat. By die SA kant loop ons ons toe weer vas in ‘n dikdood, bot ou feeks wat ons nie wil help nie (‘I just knocked off’). Ek sê ‘ ag toe, seblief man, dis net ons drietjies, hier’s mos niemand anders in die tou nie’, maar sy ignoreer my flat. Selfs toe ek haar vra waar haar plaasvervanger dan is. Selfs toe ek haar vra of sy dan nie maar solank vir ons die vormpies kan gee om in te vul nie, steur sy haar eenvoudig nie aan my nie. Maak bloot of ek nie bestaan nie. Ek kon haar met ‘n donkieskedel doodgooi, maar daar was nie donkieskedels naby nie. Gepraat van. Ewige minute later kom die spekvet replacement half moerig uit ‘n kantoor te voorskyn, gee my die look of death terwyl sy broodkrummels met die mou van haar uniform uit haar mondhoeke vee, plak die vormpies voor my neer en ignoreer my eweneens flat, terwyl ek nog so half gemoedelik ‘n laaste paar patriotiese woordjies probeer wissel. Die onvriendelikste mense wat ons in tien dae teegekom het, seg Lanelle. Welkom terug in jou eie land. Ewenwel, ons boekies is getjap en ons is deur die hekke, en daai ou twee jammerlike norsgatte is nog steeds daar, en ons is nou hier. Donkieskedels.

Ons is deur tot in Mafikeng, waar ek die aand in die rugbyklub se kroeg moes optree. Nadat ons eers die PA gaan opslaan en ‘n bier met my konneksie Gampa Rossouw en die manne van die klub gedrink het, het ons by die snazzy Ferns Country House gastehuis gaan inboek, waar Madiba ook al oornag het.

Later het ek my werk gaan doen daar langs die kroegtoonbank by die rugbyklub. Die mense was baie vriendelik en gesellig, wat gehelp het om die bittere koue te verdryf. Ek het ‘n paar gawe Noordwesters ontmoet. Vanwee die luidrugtigheid was dit weereens jammer dat die solo-optrede nie tot sy volle potensiaal verwesenlik kon word nie, maar nou ja. So is dit mos maar. A good time was had by all.

Die volgende dag het ons die sowat 200km pad gevat na Groot Marico, vir nog ‘n optrede.

By Zeerust het ons gestop om vir oom Theuns Naudé (Ankia van Kasane se pa) ‘n pakkie van sy dogter te oorhandig. Hy het ons beloon met ‘n sak koedoebiltong – dankie oom! Ons het die volgende 10 dae heerlik daaraan gesmul in die bakkie; ek het dit vir ons gekerf met my Joseph Rodgers-knipmes wat John Steyn vir my in Meimaand in Kokstad present gegee het. Die mopaniewurms is voorlopig na die agtergrond gerelegeer.

Net voor Groot Marico het ons van die N4 afgedraai op die Skuinsdrif – Madikwe pad. Na sowat 20 km het ons ons bestemming bereik: die Croc Inn-krokodilplaas. Die eienaar is Robert ‘Engels’ Reader, ‘n wonderlike gawe man met sy ewe fantastiese vrou Ilze – sy is Gerald van Botswana se suster (gaan lees gerus oor haar endeavours in die nuwe ‘Leef’-tydskrif). Ons het juis ‘n week vantevore op Gerald se plaas ontmoet, en Robert het my daar en dan genooi om by hom te kom sing. Die Readers boer al geslagte lank in die distrik. Een plaaslike vrou het grappenderwys na hulle as ‘inkommers’ verwys. “Hulle het dan in 1850 eers hier aangekom,” seg sy.

Ons het gaan inboek in ‘n goed toegeruste jagtershut op hul wildplaas oorkant die pad. Ons is herenig met bra ‘Jakie’ Myburgh en het sy pragtige vrou Louise die eerste maal ontmoet. Johnny en Betsie was ook daar; terwyl ons kinders heerlik saam baljaar en ons vrouens kopstukke op die uitkykdek gesels het, het ons gekyk hoe eers die Bulle, en toe die WP, hul eerste Curriebekerwedstryde wen. Die aand se optrede was baie, baie lekker. Op kort kennisgewing het meer as vyftig mense opgedaag en lekker saam gekuier. Daar in Herman Charles Bosman se wêreld het die mense ‘n soortgelyke uitdrukking in hul oë as in plekke soos Nieu-Bethesda: diepe begrip en waardering, en ‘n fyn humor wat net onder die oppervlak twinkle. Baie dankie, Robert en Ilze – dit was ‘n voorreg.

Sondagoggend het ons stilletjies gepak en weggeglip in die rigting van Vryburg. Ek was bang ek en Jacques en Johnny trap weer in dieselfde slaggate as elke keer. Na ‘n veilige afstand het ek maar gebel en verskoning aangebied – dit was vir almal beter so. (Dis mos makliker om jammer te sê as om toestemming te vra.)  Ek kon my voorstel hoe verlig hul arme vrouens moes wees.

Ewenwel. Ons is aangeraai om die Lichtenburg – Sannieshof – Delareyville pad te vermy; ons was nogal spyt. Dis daai tipe dorpe wat ons juis op ons Eindelose Reis wil sien. Ons is toe maar weer deur Zeerust en Mafikeng, oor Stella, tot op Vryburg. Ons het weer by die heerlike oase Lavender Lodge gaan inboek. Ons beveel die plek aan vir enige moeë reisiger op pad na die Noorde/Noordweste. Die aand het ons by die International Hotel se Beef ‘n Barrel restaurant gaan eet. As jy in beeswêreld is, moet jy steak eet. Dit was waaragtig een van die lekkerste steaks wat ek ooit in ‘n restaurant gekry het. Perfek gaargemaak en sappig. Water my mond nou sommer weer.

Die volgende oggend, Maandag, net na brekfis, het ons gelaai (ook die koedoehorings, die rooibokvel en die bobbejaanskedel wat ons voor Botswana by Lavender Lodge agtergelaat het) en gewaai, gelukkig en tevrede, aan liggaam en siel verkwik. Drie af dae het voorgelê, voordat ons eers weer Donderdag in Bloemfontein moes wees vir die Volksblad Kunstefees.

Ek was half verbaas om ‘n funksionele dorp by die watervalle aan te tref. My gewaande idee was dat ons deur ‘n verlate ou oord-hotel met ‘n geroeste hek en ‘n gerookte wag begroet sou word, en dat ons dan maar daar iewers vanaf ‘n paar verwaarloosde uitkykpunte onsself sou moes vergewis van die glorie wat eens was. Hoe verkeerd was ek nie.

Ons het ingeboek by die weelderige The Kingdom hotel, ‘n spoggerige kamer betrek, aandete in luuksieuse omstandighede geniet en rustig gaan slaap onder die gedruis van die nabygeleë watervalle.

Die volgende oggend het ons die Victoria Falls gaan besoek. Dit was ‘n pragtige, sonnige dag. By die Valle moes ons eers reenjasse huur vir die sproei wat ons op ons uitkykroete sou teekom. Dit was ‘n fabelagtige gesig wat ons ingewag het. Die Zambesi was vol in die vloed en Vic Falls het ons ‘n skouspel par excellence gebied. Die gedreun en die sproei was ‘n belewenis soos min. Selfs my hinderlike hoogtevrees het by tye gewyk voor die grootsheid wat reg voor en (ver, baie ver) onder ons op display was. Spectacular. Na afloop van die staptog deur die uitkykroete, het ons by die Zambesibrug gaan staan en kyk hoe bungi-jump ‘n paar malles onderdeur die permanente reenboog wat deur die sproei veroorsaak word.  

Ons het Zambesi-bier gaan drink by ‘n plaaslike watergaatjie en ‘n paar aandenkings aangeskaf, onder andere ‘n stel Zim-geldnote – dit begin by Z$ 100 Trillion, daarna af deur ‘n paar biljoen-denominasies, dan deur die miljoene, en so aan. Alles vir vyftig Pula. Nogal tragies, terwyl kleutertjies munte (‘any coins, pliez boss’) by ons bedel.

Ons is vort op die A8 in die rigting van Hwange. Voor Hwange sou ons weswaarts afdraai deur die Nasionale Park tot by die Pandamatenga grenspos, maar omdat ons bitter min lus was vir daai pothole-pad tot in Nata, het ons besluit om deur te ry tot in Bulawayo, vanwaar ons dan weswaarts sou swenk op die A7, tot by die Plumtree grenspos.

Op pad het ons gestop buite die dorpie Gwayi en een van hul gesogte kleipotte by ‘n vriendelike handelaar langs die pad gekoop. Dit was opvallend hoe vriendelik die mense oor die algemeen was, nes in Botswana. ‘n Ent verder het ons egter ‘n effe onthutsende ervaring beleef.

Ons word tot stilstand gebring by ‘n padblokkade. ‘n Zim polisieman gaan ons papiere en die voertuig na. Alles blyk in orde te wees, maar hy wil ons beboet omdat die Landy kwansuis nie oor ‘reflectors’ beskik nie. Gerald strip sy moer en ‘n woordewisseling volg. Op ‘n stadium dreig dinge om hand-uit te ruk, veral toe Gerald die geregsdienaar so liggies met die kar se manual gooi. ‘This car is one year old! The Queen of England drives a car like this! You want to tell me the Queen has no reflectors? Read the manual! Can you read?’

O, jirre, dag ek. The Queen of England – in Mugabe se Zim, in ‘n roadblock. Die poeliesman is glad nie ingenome nie. Ek dag, hier word Gerald nou gearresteer, sy kar geskut, en ek en my meisiekinders sit gestrand tussen ‘n trop plaasbesetters. Na ‘n mini-ewigheid en ‘n paar gewigtige woorde besef die cop dat daar vandag geen omkoopgeld in sy sak gaan beland nie, en dat die Mlungu met die Botswana-nommerplate sekerlik nie so hardegat sou wees as hy nie regtig, regtig well connected is nie. En daar gaat ons weer. Phew. By die volgende paar blokkades het Gerald dit darem kalmer gevat en die manne het ons heel gemoedelik deurgewaai.

Ons bereik Bulawayo teen laatmiddag en die vervalle eertydse glorie is oral aanwesig. Gerald vertel hoe ‘n lekker stad dit altyd was om in te kom jol. Oral staan lee vulstasies. Inderdaad, ons diesel is laag, en by geeneen van die pompstasies wat wel nog sake doen, is daar diesel beskikbaar nie. Dankie, Bob. Ons het geen keuse as om maar deur te druk nie, deur ‘n skouspelagtige sononder, met die Matopo’s in die ooste.

Dit was al donker toe ons Plumtree bereik. Daar loop ons ons vas in ‘n eindelose tou Zim-burgers wat Botswana wil binnegaan. Ons moes maar agter inval. Net een geduldige ou tante was agter die toonbank aan diens. ‘n Paar uur toustaan was ons voorland. Die ononderdrukbare Gerald het egter ‘n woordjie of twee gaan laat val (sy sakeonderneming dra skynbaar ruimhartig by tot die skool waar die tante se kinders klasdraf) en woeps! – daar gaat ons weer. Afrika. Uiteindelik het ons weer die plaas by Tshesebe bereik – moeg, but highly satisfied. ‘n Fantastiese avontuur!

Oneindig baie dankie aan Gerald en Heleen, vir die milde gawes en die gasvryheid; aan Alan en Ankia, en sommer al die lekker nuwe pelle wat ons in Botswana gemaak het – Jacques ‘Jakie’ Myburgh, Colin en Joan, Johnny en Betsie, Robert en Ilse, en al die ander, vir ‘n onvergeetlike tyd vir my en my girls.

Soos die gesegde lui, “Daar kom ons toe nou soooo aan!” He he. Ons kom weer.

Maandagoggend het ons noordwaarts begin beur na Kasane met Gerald se Land Rover Discovery. Op pad het ons ‘n draai gaan gooi by die betowerende Makgadikgadi Panne, wat, ongewoon vir hierdie tyd van die jaar, vol water was. Later het ons in Nata gestop vir diesel en kos. ‘n SA toergroep wat van bo af onderweg was, het ons gewaarsku teen die slegte pad wat voorlê.

Die volgende 200km was inderdaad loshande die kakste teerpad waarop ek ooit gery het. Soos die een ou gesê het, dis eintlik net een groot gat met ‘n paar stukkies teer tussenin. Potholes, potholes, potholes, vir ure aaneen. Gelukkig ken Gerald die geweste soos die palm van sy hand en hy het met minimum stampe die Landy ge-manhandle. Langs die pad het ons hier en daar in die bos olifante gewaar, ook volledige skelette, en een reuse, ontbindende karkas reg langs die pad. Ons het dit maar nie vir Helena uitgewys nie. Die bos was ook vol pragtige manketti-bome – Gerald se gunsteling, en dit was maklik om te sien hoekom.

Laatmiddag het ons uiteindelik Kasane bereik en ingeboek in die swierige Mowana Lodge, reg op die oewer van die Chobe rivier. Oor whiskies voor aandete het ons ons riviergids Alan Bekker en sy verloofde Ankia Naudé ontmoet. Alan en Ankia (lg was ook betrokke by die reelings vir ons avontuur) is twee great mense. Ons almal het dadelik gekliek en goed voorberei (Jagermeister) vir die volgende dag se tiervis vang.

Vroeg die volgende oggend het Alan ons kom oplaai met Gerald se aluminium bootjie ‘Skippie’, toegerus met ‘n 80hp Mariner, ‘n paar visstokke, ‘n kis Rapalas en lepels (kunsaas, mense) en genoeg petrol, bier en water vir ‘n dag se rivierpret. Helena, ‘n ou ‘deck hand’ uit Malgas se wêreld, was outomaties tuis. Dit blyk dat die vis sommer byt net daar op die gedeelte waar die lodge is, en ons begin dadelik ‘trawl’.

Vooraf is ons wyd en syd gewaarsku oor hoe moeilik dit is om ‘n tiervis in te bring. Sy bek is van soliede been; hy spoeg ‘n Rapala sommer speel-speel uit. Jy moet hom strike en dan katrol jy dat dit bars.

Kort voor lank kry Lanelle die eerste byt, en wragtig, so ‘n entjie in is die vis af. ‘n Rukkie daarna is dit weer so, en toe sommer nog twee maal. Ek en Gerald maak ‘n bier oop. Na ‘n vrugtelose lepelspin-sessie in ‘n sytak-netwerk, keer ons terug na die rivier. Ons probeer effens laer af, nader aan ‘n paar rotse met stroomversnellings. Groot was my vreugde (NOT!) toe ek ‘n paar traak-my-nie-agtige krokodille op die rotse opmerk. Ek’s ‘n Bolandse visserman – we don’t do crocodile. Nog ‘n bier, Gerald.

En toe – kadwarra! – kry ek ‘n byt. Sommer so sit-sit katrol ek my eerste tiervis in, so ‘n ou junior enetjie, en ons neem ‘n foto voor ons hom laat gaan. ‘n Special oomblik, voorwaar. En kort voor lank, toe’s dit weer so, en daarna sommer weer! Drie tiere! En sowaar, daar bring Lanelle haar eerste een ook aan boord. Nog bier!

Teen middagete het ons by Safari Lodge gaan vasmeer en burgers bestel. Terwyl ons op die boot sit en wag, gebeur ‘n wonderlike ding. Helena, met die hulp van Oom Gerald, wissel haar eerste tandjie. Op ‘n boot op die Chobe rivier. ‘n Mooi, mooi oomblik.

Na ete op die boot, onder ‘n oorhangende koelteboom, het ons weer begin trawl. Effe later kry ek toe tier vier tot in die skepnet. Van toe af was die vis maar lugtig vir ons blikboot en geen verdere vangste is gemaak nie.

Intussen het Gerald en Alan hul bewondering begin uitspreek vir Helena wat so cool op die boot is. Alan, blyk dit, laat uit ervaring glad nie klein kinders op die boot toe nie, want hulle raak moeilik en bederf alles net vir die wat eintlik gekom het om vis te vang. Hulle het hul duidelik misreken met ons klein water baby. Sy het grootgeword op ons bootjies op die Breede – totaal tuis op die water, dankie.

Ons het Ankia by Safari Lodge gaan oplaai en vertrek op ‘n sundowner game ‘drive’ op die boot.

Dit was asemrowend om binne enkele meter van ‘n paar troppe drinkende olifante op die bootjie te sit en dobber. Toe Alan sê ons moet doodstil bly, fluister Helena effens besorgd, “Wat as ek burp?” Ons moes keer om nie almal gelyk te begin proes nie. Ons is verby nog krokodille, seekoeie (freaky, freaky goed), buffels en vele meer. Verder is ons getrakteer op ‘n eerste kennismaking met die ‘Nimmersat’, ‘n watergevogelte wat skynbaar nooit versadig word nie en aanhoudend bly aas in die vlakwater. So ‘n afgeremde, reier-agtige gedoente – lyk vir my kompleet nes ‘n ooievaar wat sy werk verloor het. Nog later is ons getrakteer op ‘n absoluut skouspelagtige sononder. Ons het die dag op gepaste wyse by die Lodge gaan vier. Goeie, goeie tye.

Die volgende oggend ontdek ons dat die vriendelike Tandemuis van Botswana sowaar ‘n vyftig Pula-noot, met ‘n briefie en ‘n chocolate, in Helena se tekkie gelos het. Die tandjie was skoonveld, seker nou deel van die muis-lodge, daar op die oewer van die Chobe.

Na brekfis het ons vir Alan ‘n ent rivier-af gaan ontmoet. Ons het vertrek op ons tweede en laaste tier-avontuur in ‘n lastige wind, met meegaande choppy water. Op ‘n kol hou Alan stil waar die Chobe by die Zambesi aansluit en Gerald wys ons waar ons is: by die mees oostelike punt van die Caprivi. Daar waar Namibië, Zambië, Zimbabwe en Botswana ontmoet. Magic.

Ons het dwarsoor die ontstuimige, wye Zambesi gebons – Helena het met genoegdoening op die middelste plankie gesit en grynslag in die sproei – en teen die oorkantste riete (Zambië gebiedswater) begin trawl, sonder sukses. Ek het my blik laat dwaal oor die oewer vir krokodille, maar hulle was elders. Tussen die riete en die bome deur het ons die hutte van die plaaslike bewoners opgemerk. Hier en daar het van hulle geruisloos uit die sloepies op hul makoro’s die rivier ingevaar.

Ons het die rivier skuins oorgesteek en teen die Caprivi-kant gaan probeer. Toe Gerald se katrol begin sing, gee hy heel sportief sy stok vir my en daar bring ek my grootste vangs in. ‘n Pragtige vis. Alan het besluit om hom te hou vir die pan. Na nog ‘n paar vrugtelose pogings het ons besluit om die nabygelee rapids te probeer deursteek en verder opwaarts te gaan trawl.

Op pad oor die rivier, uit die bloute, kry Lanelle skielik ‘n byt wat haar byna bo van die boot af ruk. Sy kap vas en begin verbete inkatrol. ‘n Absolute knewel, nee, ‘n supermodel van ‘n Zambesi tiervis spring bo die water uit. Sy silwer lyf en oranje stert flits in die middagson. Ek en Gerald bring ons lyne teen tempo hewig in, en ons almal begin Lanelle aanmoedig. “Katrol!” ” Eight kilo’s, at least!” “Bring hom in, Bokkie!” “Go, Mamma, Go!”

Tot by die boot se romp kry sy hom in. ‘n Moerse vis. Hy duik eenkeer, en toe weer, by die skepnet verby. Ons kyk hom in sy oë. Toe duik hy dwars, onderdeur die enjin, en kadwa! – af is hy. Weg. Lanelle het op die plankie gaan sit met haar kop tussen haar hande, vir ‘n goeie tien minute. Dit was soooo naby. ‘n Moerse tiervis. Op die Zambesi.

‘n Rukkie later kry ek ook ‘n groot byt. Ek haak ‘n lekker fris meneer – met sy uitspring bo die water kennelik nie ‘n patch op Lanelle se amper-vangs nie, maar loshande die grootste een wat ek tot dusver aan die hoek gehad het. Ek begin hom mooi inbring. “Strike weer!” skree die manne. Ek strike weer. Toe kom hy los. Spoeg daai Rapala met minagting uit. Fok.

Effe later, kort voor dit tyd geraak het om terug te gaan, het Lanelle darem nog een laaste verdienstelike tier tot op die boot gekry. Weliswaar mooi, maar skrale troos na daai bielie wat weggekom het.

Die upside van dit alles is dat ons natuurlik gaan terugkeer vir nog. Lanelle het ‘n score om te settle. Ek is absoluut aan haar kant. Ek kom saam.

Ons het gaan uitboek by die Lodge, vir Alan en Ankia gegroet, en pad gevat na ons volgende bestemming: Vic Falls.

Ons is die volgende dag, Woensdag, verder noordoos op die R49, deur Stella en Setlagole tot by Mafikeng, waar ons links om die dorp gedraai het deur Mmabatho, met sy relatief moderne (80′s) staatsgeboue – courtesy PW se Bophutatswana van destyds. By die T-aansluiting voor die casino se hek maak ons die tenk vol. Toe ek die petroljoggie vra of die pad links af die regte een na die grenspos Ramatlabama is, sê hy met ‘n glimlag:”If I had a red pen, I’d give you ten out of ten.” Nou ja. Botswana, hier kom ons.

Oor die ervaring by die grenspos kan ek ‘n baie lang verhaal skryf. Laat ek volstaan deur te sê dat, as dit nie was vir die oplettendheid van die laaste inspeksieman aan die Botswanakant, wat ons moes terugstuur na die SA pos as gevolg van die traak-my-nooit, slapgat, naafgat benadering van ‘n onbevoegde, norse SA beampte nie, ons ten minste ‘n uur vroeer die pad na Gaborone sou kon vat. Sy het nie eens jammer gesê of probeer verduidelik nie. My misnoee net afkeurenswaardig betrag en weggestap. ‘n Ander, vriendelike vrou het my toe kom wys wat om te doen, en ons moes weer begin toustaan vir ‘n ewigheid. Ek was de bliksem in. Dis asof dit presies was wat daai ou feeks wou hê. Sy’t ten minste tagtig minute van ons daglig gesteel. Anyway. Sy’s nog steeds daar, en ek is nou hier.

Ons het Botswana op die mooi Woensdagnamiddag binnegery. Dit was die begin van ‘n pad gekenmerk deur onreelmatige spoedbeperkings, en bokke en donkies wat right-of-way het. Ons is deur Lobatse tot by Mokolodi Lodge, so 10 km voor Gaborone, waar ons die nag sou oorbly.

By aandete in die restaurant het die bestuurder Jaco ons vriendelik verwelkom. Spoedig het ons gasheer vir die reis, Gerald Saunders, by ons aangesluit vir ‘n lekker kuier, met drie uitgegroeide renosters vlak neffens ons. Die begin van ons nabye sosiale omgang met wilde diere.

Ek het Gerald sowat ‘n jaar gelede die eerste maal ontmoet, en ook die laaste maal gesien. Dit was laat een aand in die Dorpstraat Teater in Stellenbosch. Hy en sy vrou Heleen het daar ingestap en ons het aan die gesels geraak. Hy het my genooi vir ‘n tiervisvang-trippie op die Zambesi en sy nommer vir my op ‘n Oppikoppi-besigheidskaartjie neergeskryf.

Toe ek begin beplan het aan die roetes van ons Eindelose Reis, het ek deur my laai vol papiertjies met nommers en besigheidskaartjies, soos mens maar in hierdie joppie snags insamel, begin rondkrap. Gerald se ‘Tiervis vang’-scribble het na bo gedobber en ek het hom dadelik gebel. Vele oproepe en onsekerhede later, was ons nou uiteindelik van aangesig tot aangesig, reg vir die avontuur om te begin.

Die volgende dag is ons vort na sy plaas by Tshesebe, so 50 km noord van Francistown. Dit was ‘n lang, moeisame tog. In Botswana is daar, behalwe genoemde spoedregulasies en gepaardgaande spietkops, en die bokke en die donkies en die beeste en die slaggate, ook ‘n voorliefde vir verradderlike verkeersirkels in die groter sentra. By die tweede groot een in Francistown, spin ek ek Lanelle aan die verkeerde kant van die spiraal uit en ons beland pens en pootjies in die spitsverkeer op, van alle plekke, die taxi rank. Dit was ‘n adrenalien-rush soos min. Ons het al die moontlike verkeerde, stroomop-dinge gedoen. Skoolmeisies het na ons gewys en ons uitgelag. Ontstelde taxibestuurders het op hul toeters geblaas.  Lanelle snou sommer ‘n paar van hulle deur haar venster toe, terwyl sy verbete haar pad deur die doolhof probeer oopbeur. Oplaas het ons ons weg uit die cauldron gespartel. Terug in die ‘normale’ spitsverkeer het ons uitgebars van die lag. Dit was, after all, vrek snaaks. Ons moes soos twee totale poepolle gelyk het.

Na ‘n ewigheid het ons ons bestemming bereik. Hier sou ons vir nog drie dae bly voor ons vertrek na Kasane, waar die tiervisse op ons gewag het.

Maar eers was daar die optrede op Gerald se plaas. Dit was geskeduleer vir die Saterdagaand. ‘n Klomp van sy vriende en ‘n paar locals sou kom kamp op die oewer van die Ntshwe rivier, wat die tyd van die jaar droog is. Die crowd sit en kuier dan om vure in die rivierbedding, terwyl ek op ‘n ‘verhoog’ op die wal my ding doen.

Dit was ‘n klinkende sukses. Sowat ‘n honderd mense het die aand saam met ons kom geniet. Ek het lekker pelle gemaak onder Gerald se ou maters. Die show het diepnag ten einde geloop om een van die vure daar onder in die sand, toe ek my kitaar neergesit het en net daar in ‘n kampstoel aan die slaap geraak het.

Na ‘n Sondag-uitvars, het ons Maandagoggend vroeg begin regskud vir die trippie op na Kasane.

Ons het Nieu-Bethesda verlaat met warm harte, ‘n stel koedoe-horings en ‘n bobbejaanskedel, en die vaste voorneme om so gou as moontlik weer terug te keer. As alles mooi uitwerk, speel ek en Oom Ollie en Pietman vroeg in Oktober weer daar.

Ek en Lanelle het op pad uit besef dat ons nie noemenswaardig ver sou vorder voor donker nie. Ons het besluit om ons visier laag te stel en maar te mik vir Colesberg. Die volgende dag sou ons dan net heelwat verder moes ry as oorspronklik beplan, maar watwo – ons het ‘n fantastiese tyd agter die blad gehad, en ‘n ewe fabelagtige tyd het ons ingewag.

Op Colesberg het ons oornag in een van die oulike ‘Karoohuisies’. Na aandete in ‘Die Plattelander’ restaurant, het ons ‘n night drive deur die dorp en sy buurte gaan doen. Daar’s ‘n ou met ‘n Ford Ranchero bakkie en ‘n Chev El Camino bakkie – dis onregverdig.  Baie interessant, al die nokturnale aktiwiteite. Van die onderdorp tot reg bo op skuldbult.

Vroeg die volgende oggend is ons vort na Vryburg. Net buite Colesberg het ons afgedraai op die R369. Na sowat 30km teerpad het 60km grondpad voorgelê, tot ons weer die R48 bereik het. Ons het regs gedraai na Petrusville, vanwaar die pad gaandeweg op misterieuse wyse weer verander het in die R369. Ons het aangestoot en ‘n draai gaan ry deur die woonbuurt(e) van Orania. Doodgewoon, op die oog af. Daar’s ‘n koppie vol beelde van Verwoerd. Ek het aanvanklik beplan om by die apteek te stop vir Voltaren-gel, vir ‘n lastige spierpyn in my regterarm, nogal, but I was fresh out of Ora, toe druk ons maar deur tot in Hopetown. (‘Ora’ is die plaaslike ‘geldeenheid’ van Orania.)

By Hopetown het ons noordoos geswaai op die N12, rigting Kimberley. In Kimberley het ons ingedraai by die eerste garage op regterhand, waar ‘n gawe sekuriteitswag by ‘n vorige besoek vir ons die pad tot by die Groot Gat sekuur beduie het. Ek wou hom hierdie slag vra om ons te verduidelik tot in Warrenton, vanwaar ons moes afklim op die R49 na Vryburg. Toe ons by die garage stop, sien ek ‘n ‘Van Zyl Vleis’ tak reg voor ons parkeerplek. Ek stap in en ontmoet Gielie (van ‘n vorige reis se ontmoeting by Riverside Lodge – gaan lees die ‘Ritchie’ en ‘Bloemfontein’ blogs in die argief) se ma en pa. Hulle beduie die pad mooi netjies en na ‘n verdwaal-lite is ons op die regte roete.

Wanneer gaan hulle tog ‘n sirkelpad om die stad bou? Dis ‘n pyn in die gat (no pun) om elke keer jou weg deur die doolhof te moet baan as jy eintlik iewers anders heen op pad is. Dit maak dat mens die plek begin vermy, en die omliggende plekke ook.

Na Warrenton is ons langs ‘n amper eindelose laning populiere verby Jan Kempdorp en Hartswater en Taung. Na byna 150km van relatiewe eentonigheid het ons uiteindelik Vryburg bereik. Ons het by die International Hotel gaan navraag doen oor die plaaslike Toerisme-inligtingsentrum. Twee vriendelike personeellede het ons na die munisipaliteit verwys, waar ek my teen ‘n bot, belangelose klerk vasgeloop het. Oorkant die straat het ek ‘n plaaslike eiendomsagentskap opgemerk, en my terstond daarheen gewend. (Wenk: as jy ooit ‘n vreemde plek binnery en enigiets wil weet, stop by ‘n eiendomsagentskap. Die strike rate is bo 90%.)

Voila! Ons word daar en dan straat-af gestuur na die vriendelike, moderne, skoon, netjiese, gasvrye oase Lavender Lodge. Ons het sommer gou lekker gekuier met die eienaar Corrie en sy broer Jan van George. Ons het waardevolle inligting en wenke gekry oor ons komende reis deur Botswana. Die volgende dag het ons ‘n paar dinge daar agtergelaat waarmee ons nie deur die grensposte wou sukkel nie, onder andere die bokhorings en die bobbejaanskedel uit Nieu-Bethesda. Dit het ‘n herbesoek met ons terugreis verseker.

Ons was bitter opgewonde om Nieu Bethesda weer te besoek. Dis een van ons heel gunsteling plekke, alhoewel ons nog maar min tyd daar kon deurbring.

Op hierdie sonnige Saterdagmiddag het Kompasberg wit van die sneeu geglinster in die verte. Die grondpad het korter gevoel as tevore (dis ‘n ding met ‘n grondpad, het ek al opgelet – hy voel elke keer korter).

Op die dorpie gekom, het ons gaan aanmeld by die tennisklub waar ek die aand sou optree. Groot was my verligting dat daar ‘n TV opgestel was waarop ons die 2de toets teen die Kakies kon kyk. Na formaliteite soos aflaai, inboek en dies meer, is ek begroet deur ‘n paar dosyn entoesiastiese Bok-fans in die kyk-lokaal. Gelukkig kon die ouens darem vir ons die knoop deurhaak. Dit het aansienlik bygedra tot die gemoedelike atmosfeer by die aand se show.

Ons het tuisgegaan in Wilna Meiring se heerlike huis. Ons hosts was Heidi en Frans Boekkooi. Frans is ‘n beeldhouer van internasionale aansien – gaan Google hom gerus. Heidi is die dorpie se posmeester. Sy is self ook ‘n kunstenaar, sakevrou en fotograaf, en so twee aande per week dien die poskantoor sommer as haar restaurant. Cool, cool mense. Helena en hul kinders het sommer gou gebond.

Die aand se optrede was ‘n dawerende sukses. Die tennisklub se saal was volgepak. Dit was een van daai gehore vir wie ek absoluut kon speel net wat ek wou. Dit was nie nodig om myself in te hou nie; dit was nie nodig om net die gewone dinge op te dis nie. Ek kon diep gaan delf in my repertoire, en ek het ‘n hele paar ouer songs vir die eerste keer in jare gespeel. En wonderbaarlik die woorde onthou. Seker maar ingebrand op die hard drive. En dis so lekker as mense hou van die stories agter die songs, en die staaltjies en die grappies, en nie wil huis toe gaan nie. ‘n Lieflike gig. Baie, baie dankie aan almal wat daar was. Aan DJ van Graaff-Reinet, wie se versoek vir ‘n gig die bal aan die rol gesit het. En spesiaal aan Heidi en Frans, en aan Wilna, wat die saadjie by ‘n vorige besoek 18 maande gelede geplant het.

Die volgende dag, na ‘n loom rit deur die dorpie se grondstrate op Jacob se donkiekar, het ons by die poskantoor aangemeld vir ‘n ‘late lunch’ met die Boekkooi’s en hul kinders, en assorted vriende. Daar was storieverteller en raconteur Peet van Heerden – ‘n  sesdegeslag bewoner van die distrik, sy vrou Hanna en sy dogter Nikki, die skilder Albert Redelinghuys, en Heidi se liewe vriendin Annie en haar dogters. Stories, staaljies, geskiedenisse, opinies, teoriee en filosofiee, geroer met rooiwyn en skaapboud, met ‘n vuurtjie wat knetter en die kinders wat lag en speel. Wat ‘n Sondag. Donkeraand het die stuitige koster Jacques by ons aangesluit. Na nog ‘n glasie of drie is ‘n klompie van ons pad-af na die ou kerk. Ons het by kerslig ‘n sonderlinge begeleide toer gehad. In die voorportaal regs staan die oorspronklike ou swart perdekar-lykswa, kompleet met ‘n glas-enclosure vir die ontslape passassier. Ek het die orrel van naderby gaan ondersoek, en was verheug om te sien dat hy weerskante toegerus is met knoppe vir ‘Great’ en ‘Swell’. Die hele tyd het ‘n swart kat met ‘n kriewelrige ‘miaaaau’ ons vergesel. Die eggo in die gebou is pragtig, wat die kat se sang selfs meer formidabel laat oorkom het. Vanselfsprekend word daar toe ook in die toring opgeklouter, met die kat agterna. Nes (sommige van) ons almal mooitjies bo aankom en Jacques ons saggies dog ferm versoek om asseblief aan niks te raak nie, begin die klokke dawerend lui. Nege-uur. Helena het met bonsende hartjie in my arms gespring. Wat ‘n belewenis. Dit het al ons oorredingsvermoë gekos om die kat weer buite te kry.

Die volgende dag het ons gaan ‘brekfis’ by die Village Inn. Die lady of the house is Idyll Sheard, die vertaler in Afrikaans van Athol Fugard se werke. Ons het so lekker op die stoep gesit en kuier dat ons op die ou end eers 3-uur die middag daar weg is. Die Boekkooi’s het ons mooi gevra om asseblief nooit Nieu-Bethesda toe te trek nie. Hulle sê hulle sal niks gedoen kry nie.

Al wat ek weet, is dat ek strewe daarna om dieselfde uitdrukking in my oë te kry as wat hulle het.

Ons het ons ‘n lekker trippie voorgestel vanaf Willowmore, deur Steytlerville, tot op Kirkwood vir die aand se gig, en vreeslik uitgesien na die hereniging met die band. Vind ons toe ter elfder ure uit dat ons actually oorbly in Port Elizabeth – 70 km anderkant Kirkwood. In die stad. Oh, joy.

Dus – ons ry 70km verby die dorp waar ek effe later optree, verby Uitenhage en Despatch en Swartkops, oor higways en byways en nywerheidsuburbs in die Vrydagmiddagverkeer, verdwaal in die proses, draai om, vind oplaas die gastehuis, almal wag ongeduldig net vir my, want die Kombi’s met al die ander kunstenaars wil ry – reguit terug na die plek waar ek en my girls so flussies deur is. Kirkwood. Laat in die nag, nadat almal klaar gesing het, piekel ons toe weer al die pad terug met dieselfde pad, en die volgende oggend, reg geraai, ry ek en Lanelle en Helena weer daai hele verdomde pad terug, op weg na Nieu-Bethesda.

Ewenwel. Die aanvanklike pad uit Willowmore na Steytlerville behels ‘n 40km 2-track sement-gedeelte, waar jy die skouer moet opsoek as ‘n ander kar van voor af kom. Dan steek julle twee mekaar so halflyf-halflyf verby. Daarna is dit ‘n lekker pad. Die omgewing is ook baie mooi, met die Baviaanskloofberge wat waghou in die suide. Steytlerville is maar klein en nogal quaint, op daai Oos-Kaapse Karoomanier. Vandaar af aan lê die Groot Winterhoekberge aan die regterkant. Ons het afgedraai na Kirkwood sodat ons die dorp darem in die daglig ook kon sien. Lemoenboorde sover as wat jy kyk. Dit was die jaarlikse Wildsfees daar, en op die feesterrein moes ek in elk geval gou my nuut hersoolde J-Bay boots by ‘n stalletjie gaan optel. Baie dankie aan Andy en Juanita van In Step op Jeffreysbaai – julle maak nog steeds die coolste boots in die land.

Die pyn-in-die-gat stadsgedeelte slaan ek liewer oor. Ek probeer dit in elk geval vergeet. Gelukkig was die gastehuis, by uiteindelike vonds, ‘n pragtig toegeruste plek met ‘n mooi uitsig oor die baai. ‘Sir Roy’s at the Sea’ beveel ek enige dag aan – gaan kyk op die net. Alida is ‘n wonderlike gasvrou.   

Dit was fantasties om weer vir Vernon en Simon en Pietman en Schalk en Ilse te sien. Ons het te guitig reünie gehou. By die Lookout op Kirkwood het ons die joviale eienaar Charl en vir Stellenbosser Deluxe Beyers Truter raakgeloop en lekker gesels. Backstage het dit vrolik gegaan saam met ons ou bra Abel Kraamsaal, Ryno Velvet en sy band, en Christo en Cobus Snyman (laasgenoemde, terloops, is ‘n great kitaarspeler), en – Tadaaa! – Vernon Koekemoer! Wat ‘n nice ou. ‘Jan – fan no 23′, was boonop ook saam met ons in die gastehuis.

O, en die gig was ook baie lekker. Pietman het vir my sy rooi Strat saamgebring (was jammer van die Marshall amp op stage – I’m a Fender guy) en ‘n glorious old noise was made by all. Rock ‘n roll. Gotta love it.

Die volgende dag is ons vort na Nieu-Bethesda. Ons het eers by Uitenhage ingedraai en by Midas vir Helena daai gordel-patent gaan koop. Sy like die ding nie te veel nie, maar dis darem baie beter as die ou stoeltjie.

Ons het op die R75 gebly tot in Jansenville, die ‘sybokhaar-hoofstad’, waar Lanelle ‘n kombers en ‘n mussie gekoop het. Toe’s ons deur Soutpansnek en Adendorp tot in Graaff-Reinet. Vandaar is ons op die N9 tot by die afdraai na ons bestemming, Nieu-Bethesda.

Na ‘n inlaaisessie in die gietende reën in Somerset-Wes, het ons oplaas die Kaap verlaat. Ons is oor Sir Lowry’s Pass met die N2 langs tot in Swellendam, waar ons Helena se karstoeltjie moes agterlaat by die gawe Lynette en Petro van Pam Golding. Mejuffrou het die kontrepsie uiteindelik ontgroei en botweg geweier om verder daarin te sit. Net na Buffeljagsrivier het ons links gedraai om deur Zuurbraak en oor die beeldskone Tradouwspas te ry tot op Barrydale. Vandaar het ons op Route 62 geklim, verby Ronnie’s Sex Shop en Warmwaterberg gehou, volgemaak op Ladismith, waar ek die Weg gekoop het en Lanelle gelees het van ‘n nuwe gordel-patent vir post-kleuters soos Helena. Langs Zoar het ons verbygery, oor die Huisrivierpas, deur Oudtshoorn (nogal ‘n anderse vibe as tydens die KKNK), verby Dysselsdorp in ‘n mooie wintersononder, tot op De Rust in die vroegskemer.

Ons het oornag in ‘n sjarmante kothuis op die dorp, genaamd Onse Plaasje. Heel knus ingerig en vol ouwêreldse atmosfeer – gaan probeer dit gerus, hulle is op die net.

Die volgende dag het ons deur Meiringspoort en terug gery. Ons het ons verkyk aan die rotswande en die kranse. Ons het by die museum langs die pad gestop – indrukwekkend – en toe opgestap na die waterval, en dit was selfs mooier as wat ons verwag het. Vir my was hierdie eerste besoek aan die poort ‘n besonderse belewenis; my oupa Robert was deel van die span wat die gehawende ou pad destyds tot sy huidige glorie herstel het.

Terug by De Rust het ons die R341 tot op die N9 noordoos van Uniondale gevat. Ons het links gedraai, en deur Ghwarriepoort en Buyspoort gery tot op Willowmore. Daar het ons gaan inboek by The Willow Historical Guest House, waar ek die aand sou optree. Die eienaar, Deon ‘Pepi’ van der Merwe, sy seun Ruaan en die bestuurderes Theresa het ons gul ontvang. Ons het ons verkyk aan die pragtige ou plek en al Pepi se interessante versamelstukke.

Die aand se optrede was ‘n lekker paartie. In die yskoue weer het sowat 30 great mense opgedaag en ons het gekuier tot diep in die nag. Dit was lekker om weer agter die mic in te skuifel en die snare te roer.

Op Pepi se uitnodiging het ons besluit om nog ‘n aand oor te bly. Ons het laat geslaap (oukei, dit was eintlik net ek) en later lekker gaan ‘brekfis’ in sy gawe vrou Sophia se koffiewinkel/snuisterywinkel, ‘Sophie’s Choice’. Te midde van nog milde gasvryheid het dit buite begin sneeu. Ons het ons deur die groot vensters verkyk aan die vlokkies – dit het gevoel soos ‘n episode van ‘Goeiemôre Alaska’. Ons het die dorp uitgery en deur die vlae sneeu afgedraai op die grondpad na die Baviaanskloof. Ons het foto’s geneem van witgesneeude kaktusse en landskappe – sprokiesagtig en onvergeetlik.

Laat die aand het ek en Ruaan besluit om closure te kry met ‘n sessie karaoke in die Royal Hotel se kroeg, ‘Die Laaste Watergat”. Interessant gewees, hoor. Daar vind ek toe ook uit dat ons een kelkie-kameraad se oupa die eienaar is van die linkerhandstuur Chev Impala wat ek die middag by die garage opgemerk het (agterop die kattebak sê die badge ‘Chevelle’). En net daar word ek genooi om haar self die volgende dag vir ‘n spin te vat.

Ongelukkig slaap ons (oukei, ek) toe weer te laat. Dit het ook nie gehelp dat ek die vorige middag moes uitvind dat ons al die pad Port Elizabeth toe moet ry nie. (Lees die volgende blog). Ons het toe maar gepak, gelaai en gaan groet, en die pad gevat. Baie dankie aan Pepi en sy mense vir die gasvryheid, en aan die gaste vir die lekker jôl. Ons kom weer kuier.